Włodzimierz Bednarski

Niektóre zarzuty kierowane do C. T. Russella i jego odpowiedzi

dodane: 2026-11-16
C. T. Russell, prezes Towarzystwa Strażnica, opublikował kilka książek i broszur oraz wydawał do końca życia czasopismo Strażnica. Jednak prócz sukcesów doznał też kilku porażek. Za swój styl życia i problemy rodzinne był wielokrotnie krytykowany. Artykuł nasz przytacza wypowiedzi Russella, w których tłumaczy się on z niektórych zarzutów stawianych jemu.

 

Niektóre zarzuty kierowane do C. T. Russella i jego odpowiedzi

 

         C. T. Russell (1852-1916), prezes Towarzystwa Strażnica (od 1884 r.), napisał wiele publikacji dla swoich współwyznawców. Między innymi od roku 1879 wydawał miesięcznik, a z czasem półmiesięcznik, Strażnica Syjońska. Później w latach 1886-1904 opublikował serię sześciu tomów Brzask Tysiąclecia, których tytuł w roku 1904 zmieniono na Wykłady Pisma Świętego. Russell nie ukrywał tego, że względy marketingowe i finansowe zadecydowały o tej zmianie:

 

         „Czwarta metoda wspomniana poniżej jest przeznaczona specjalnie do użycia tych książek w nowym wydaniu, które będą miały ogólny tytuł »Wykłady Pisma Świętego« zamiast »BRZASK TYSIĄCLECIA«. Niektóre zestawy tych książek będą gotowe około 1 października (do wypróbowania przez kolporterów, aby sprawdzić czy nowa nazwa pomoże w sprzedaży, czy nie). Czy nowa nazwa zostanie później porzucona, czy też ostatecznie zastąpi BRZASK TYSIĄCLECIA, pozostawiamy do rozstrzygnięcia Pańskiej opatrzności” (ang. Strażnica 15.08 1904 s. 3412 [reprint]).

 

         Widocznie sprzedaż przyniosła sukces finansowy, bo kilka lat po roku 1904 zaprzestano drukować tomy ze starym tytułem serii (prawdopodobnie wydano ją po raz ostatni w roku 1908):

 

„Gdy tomy Brzasku Tysiąclecia zaczęto nazywać Wykładami Pisma Świętego, tom I oznaczano »serya I«, tom II – »serya II« itd. Tytułu Wykłady Pisma Świętego użyto do określenia ograniczonego nakładu wydanego około października roku 1904, a od 1906 roku ta nowa nazwa stopniowo się upowszechniła” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 53).

 

         Towarzystwo Strażnica do dziś wspomina zdolności handlowe Russella:

 

         „Młody Charles był bez wątpienia uzdolnionym handlowcem” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 43).

 

         „Brat Russell świetnie sobie radził zarówno w sprawach duchowych, jak i handlowych...” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 575).

 

         To były sukcesy Russella, ale zanotował on też kilka porażek. Badacze Pisma Świętego i Świadkowie Jehowy pomniejszają wpadki i błędne działania pastora. W opisach życia Russella starają się go oczyszczać, jak mogą, z wszelkich skaz. W artykule naszym dla odmiany podajemy to, co sam pastor pisał na swój temat w kwestiach ‘drażliwych’. Przytaczamy też inne fakty opisane w publikacjach Towarzystwa Strażnica.

Pomijamy tu jego nietrafione przewidywania i proroctwa Russella oraz zmiany nauk i dat, bo te sprawy opisaliśmy w wielu artykułach (wymieniamy je poniżej) oraz w poniższych książkach:

 

Jak w Towarzystwie Strażnica ‘rodziła się’ koncepcja niewidzialnego przyjścia Chrystusa i nauka o roku 1914? (2020).

Lata 1914-1922 w oczekiwaniach organizacji Świadków Jehowy. Dawne zapowiedzi i proroctwa Towarzystwa Strażnica (2020).

Daty odrzucone i zmienione przez Świadków Jehowy (2022).

 

         Temat, który tu głównie podejmujemy, opisany jest w raporcie konwencyjnym z roku 1913, patrz Souvenir Notes—Bible Students’ Conventions 1913 s. 352.

Jego treść zamieszczona jest też w Internecie:

         http://mostholyfaith.com/Beta/bible/CRS/1913.asp#CR351:1

 

         Tekst angielski wypowiedzi Russella można zatem prześledzić samemu, a poniżej przedstawiamy tłumaczenie na język polski.

 

         Majątek „na służbę Panu” i problemy z zadłużoną żoną

 

„Moja Odpowiedź Oszczercom

Nigdy nie oszukałem żony ani nikogo innego. Żona i ja wspólnie uzgodniliśmy, że majątek, który zarobiłem i posiadałem, zostanie przeznaczony na służbę Panu. Wypełniłem swoją część umowy i sporządziłem akt notarialny, którego żona nie podpisała. Następnie majątek został sprzedany za długi, które żona zaciągnęła bez mojej wiedzy. Jej udział w majątku został sprzedany na publicznej licytacji. Obciążenie hipoteką nieruchomości przyniosło wszystko, co ktokolwiek prawdopodobnie zapłaciłby”.

 

         Dziewczynka „siedząca na kolanach” i pocałunki

 

„Dziewczynka, która siedziała mi na kolanach i całowała mnie, była adoptowanym dzieckiem [jeszcze] w krótkich sukienkach. Jej brat zmarł, a ona była pogrążona w żałobie; poza tym moja żona publicznie poprosiła ją, aby co wieczór przed snem całowała mnie, swojego przybranego ojca. Jeśli jest w tym jakieś przestępstwo, niech spadną na mnie kamienie, ale powiedzcie prawdę”.

 

         Ze służącą przez minutę za zamkniętymi drzwiami i 18 lat celibatu

 

„Co do mojej obecności w pokoju dziewczyny za zamkniętymi drzwiami. Zgłoszono, że nasza służąca jest chora, a moja żona poprosiła mnie, abym znalazł czas, aby ją odwiedzić, ponieważ miałem pewną wiedzę medyczną. W pokoju, w którym przebywała, słychać było hałaśliwą pompę i zlew, a po tym, jak mi przerwano, przekręciłem klucz, żeby zachować ciszę, na około minutę. Moja żona nigdy nie oskarżyła mnie o niewierność; nie miała też ku temu żadnych podstaw. Zeznała pod przysięgą, że nie wysuwa takich zarzutów, a także pod przysięgą oświadczyła, że oboje żyliśmy w celibacie przez osiemnaście lat”.

 

         Milczenie żony sufrażystki i separacja prawna bez orzeczenia rozwodu

 

„To nieprawda, że milczałem wobec żony przez miesiące. Prawdą było wręcz przeciwnie – że moja żona milczała wobec mnie, chyba że była w obecności innych. W ten sposób i na wszelkie sposoby starała się mnie zmusić do dania jej większej swobody na łamach czasopisma, które redagowałem i wydawałem, Strażnicy – ponieważ przyjęła poglądy sufrażystek. Nie uzyskała rozwodu. Nie było ku temu żadnych podstaw. Uzyskała separację prawną dziewięć lat po tym, jak mnie opuściła. Nigdy nie twierdziłem ani nie starałem się udowodnić, że moja żona jest szalona”.

 

         Wobec zarzutu, że podczas podróży po świecie nigdzie nie przemawiał

 

„Podczas mojej podróży zagranicznej rok temu towarzyszyło mi sześciu innych członków komitetu wyznaczonych do zbadania działalności misji zagranicznych. Spośród nich pięciu wciąż żyje: dr L. W. Jones z Chicago; pan E. W. V. Kuehn z Toledo w stanie Ohio; prof. F. H. Robison z Brooklynu w stanie Nowy Jork; generał W. P. Hall i pan J. T. D. Pyles z Waszyngtonu. Ci znani, szanowani chrześcijańscy dżentelmeni w pełni potwierdzą moje stwierdzenie, że przemawiałem publicznie w każdym miejscu, o czym informowały setki gazet publikujących moje kazania co tydzień”.

 

         Sprawy o odszkodowanie i „sprawiedliwość”, która zawiodła w sądzie

 

„Pozwałem dwie gazety o odszkodowanie – w jednej sprawie wygrałem, a w drugiej przegrałem. Uważam, że moja sprawa w obu przypadkach była słuszna i że nie jest to pierwszy raz, kiedy sprawiedliwość zawiodła w sądzie. Podsumowując, pytam, co mamy myśleć o chrześcijańskim duchownym, który, ponieważ nie ma Pisma Świętego na poparcie swojej argumentacji, uciekałby się do takiego przeinaczania faktów, próbując zniszczyć reputację swojego przeciwnika? Wszyscy zdrowi na umyśle ludzie muszą ubolewać, że chrześcijański duchowny posunął się do takich działań”.

 

         Powyżej przedstawiliśmy tylko niektóre zarzuty kierowane do Russella i próby jego usprawiedliwienia się i odpowiedzi.

 

         Inne, rzekomo fałszywe zarzuty stawiane Russellowi, wymienia angielski skorowidz do publikacji Świadków Jehowy z lat 1930-1985 w haśle Russell. Charles T.

         Wymieniono w nim niemoralność, nieznajomość greki, „cudowną pszenicę”, zmienioną naukę o okupie i pisma, które zastąpiły Biblię (czyli Wykłady Pisma Świętego):

 

*** dx30-85 Russell, Charles T. ***

false charges refuted:

immorality: yb75 69-70; jp 45; w55 46; w53 319

knowledge of Greek: yb79 93-94; w53 319; w52 541

“miracle wheat”: yb75 70-71; g56 4/8 17-18; w53 319

ransom: w53 319

writings superseded Bible: w57 414-415

 

         Polski skorowidz obejmujący publikacje z lat 1986-2024 wymienia dodatkowo dwa zarzuty wobec Russella:

 

*** dx86-24 Russell Charles T. ***

oskarżenie, że się źle prowadzi: jv 645-647

zaprzeczanie, iż jest ordynowanym sługą Bożym: jv 644-645

 

         J. F. Rutherford (1869-1942), będąc jeszcze prawnikiem Russella i Towarzystwa Strażnica (w 1917 r. został prezesem), napisał książkę w jego obronie. Opublikował ją w roku 1915 w świeckim wydawnictwie International Case. Miała ona tytuł A Great Battle in the Ecclesiastical Heavens, co po polsku oddano jako Wielka bitwa w kościelnych niebiosach.

         Oto najważniejsze wątki z tej książki przedstawione w artykule napisanym przez współczesnych badaczy Pisma Świętego:

 

         Papieski Rzym i jego mieszane potomstwo przeciwko jednemu człowiekowi.

         Największy żyjący kaznodzieja.

         Unia Kaznodziejów i wydawanie kart ordynacyjnych do wygłaszania kazań.

         Ogień piekielny zalany, a kolekty przynoszą mniejsze zyski.

         Związek Kaznodziejów występuje przeciw ogłaszaniu zebrań z wolnym wstępem i bez zbiórek pieniędzy.

         Jego popularność prowokuje Unię Kaznodziejów.

         Ponad 9 000 000 osób, ogląda jego Fotodramę Stworzenia za darmo.

         Zarzuty zbadane i całkowicie obalone.

         Pastor Russell tworzy Towarzystwo Biblijne.

         Bogactwo pastora Russella.

         Kłopoty domowe.

         Pani Russell składa oświadczenie, że mąż jej nie był winny.

         Pastor Russell uniewinniony w kilku sądach.

         „Cudowna pszenica” nie jest wynalazkiem pastora Russella ani on nie sprzedawał jej kiedykolwiek.

 

         Zagadnienie to opisaliśmy w artykule pt. Wielka bitwa w kościelnych niebiosachJ. F. Rutherforda. Do tego tekstu odsyłamy zainteresowanych tym tematem:

https://piotrandryszczak.pl/polemika3/wielka-bitwa-w-koscielnych-niebiosach-j-f-rutherforda.html

 

         Oczywiście nie są to wszystkie zarzuty wobec Russella, które pojawiały się za jego życia i po śmierci.

         Cały szereg innych zarzutów omówiliśmy w wielu artykułach:

 

Czy Wykłady Pisma Świętego C. T. Russella „praktycznie są samą Biblią”?

Czy Biblia zapowiadała Wykłady Pisma Świętego C. T. Russella i późniejsze publikacje Świadków Jehowy? (cz. 1-2)

Biblia i natchnione książki C. T. Russella i J. F. Rutherforda (cz. 1)

Dlaczego C. T. Russell nie wydawał siódmego tomu Wykładów Pisma Świętego?

Kiedy i w jakich okolicznościach C. T. Russell nazwany został Pastorem?

Biblijne tytuły C. T. Russella

W jaki sposób C. T. Russell przejął prenumeratorów czasopisma N. Barboura i jak inni przechytrzyli jego

Jaki majątek posiadał C. T. Russell, prezes Towarzystwa Strażnica? (cz. 1-3)

Towarzystwo Strażnica – stowarzyszenie biznesowe! (cz. 1-2)

Czy zmiana tytułów tomów C. T. Russella miała związek z handlem? (cz. 1-2)

Tower Publishing Company – dlaczego C. T. Russell scedował tę firmę na Towarzystwo Strażnica?

Dlaczego C. T. Russell zmienił w roku 1896 nazwę Towarzystwa Strażnica?

Dlaczego w roku 1909 z nazwy czasopisma Strażnica usunięto słowo „Syjońska”?

Stowarzyszenie Kazalnicy Ludowej – dlaczego w roku 1909 C. T. Russell założył drugą korporację?

Od kogo C. T. Russell przejął ‘swoje’ nauki? (cz. 1-3)

Czy C. T. Russell zmieniał swoje nauki? (cz. 1-2)

Czy C. T. Russell dziś byłby wykluczony z organizacji Świadków Jehowy? (cz. I-III)

C. T. Russell i Towarzystwo Strażnica oraz dawne objawy rasizmu w organizacji Świadków Jehowy (cz. 1)

Testament C. T. Russella oraz czy był on przekonany, że w roku 1910 lub 1914 zostanie zabrany do nieba? (cz. 1-2)

Testament C. T. Russella i jak J. F. Rutherford likwidował Komitet Redakcyjny

Piramidka i grób C. T. Russella

Na co chorował C. T. Russell i z jakiego powodu zmarł?

O Russellu wypowiedzi różne (cz. I-III)

„Cudowna pszenica” i Towarzystwo Strażnica (cz. 1 i 2)

„Milenijna fasola” oraz „milenijna bawełna” i Towarzystwo Strażnica

 

         Russell bulwersował nie tylko ludzi postronnych, ale i swoich współwyznawców. Jego najbliżsi współpracownicy opuszczali go jeden po drugim, a Rutherford zmienił prawie wszystkie jego nauki. Opisaliśmy to w kolejnych artykułach:

 

O Marii Russell, żonie C. T. Russella, wypowiedzi różne (cz. 1-2)

Maria Russell – sufrażystka walcząca o prawa kobiet!

Dwie mniej znane kobiety na prominentnych stanowiskach w Strażnicy

A. D. Jones i J. H. Paton – początkowi współpracownicy C. T. Russella i pierwsi porzucający go

H. B. Rice i B. W. Keith – początkowi współpracownicy C. T. Russella i pierwsi porzucający go

W. I. Mann i J. C. Sunderlin – początkowi współpracownicy C. T. Russella i pierwsi porzucający go

Czy J. F. Rutherford był kłótliwy, czy źle dobierał sobie współpracowników? (cz. 1), rozdz. C. T. Russell i osoby usunięte lub opuszczające go

Czy Testament C. T. Russella był zmieniany? (cz. 1-2)

Czy C. T. Russella porównywano w Towarzystwie Strażnica do papieża?

Czy C. T. Russell był autokratą i jak zarządzał Towarzystwem Strażnica – różne opinie

Jak J. F. Rutherford „rok po roku” zmieniał nauki C. T. Russella (cz. 1-7)

 

         W dzisiejszych czasach zarzuty wobec Russella poszły jeszcze dalej. Niektórzy ludzie uważają go za jednego z wolnomularzy, a nawet za masona o wysokim stopniu wtajemniczenia. Zagadnienie to opisaliśmy w dwóch artykułach:

 

         Czy Towarzystwo Strażnica miało coś wspólnego z masonerią?

         Towarzystwo Strażnica a masoneria

 

         Pomijamy w naszym tekście wymienianie kilkunastu artykułów, w których opisaliśmy większość zmian nauk dokonanych przez Russella, szczególnie dotyczących chronologii. Te ‘korekty’ też bulwersowały jego czytelników, do tego stopnia, że nawet palono publicznie jego publikacje, o czym on sam także wspomniał:

 

„Tak można wyjaśnić palenie publikacji Strażnicy. W jednym lub dwóch przypadkach spalenia dokonano publicznie” (ang. Strażnica 15.08 1905 s. 3615 [reprint]).

 

„Wrogowie zaczęli gwałtownie się sprzeciwiać temu poglądowi i w związku z tym w Strażnicy z 1 października 1909 roku [s. 4482, reprint] można było przeczytać: (...) »(...) Tacy nielojalni ‛współsłudzy’ sugerują ponadto, iż zachodzi niebezpieczeństwo kultu Towarzystwa i że chcąc temu zapobiec, trzeba koniecznie odwrócić się doń tyłem lub mówiąc dosadniej, dać mu kopniaka. Powiadają: Możemy studiować Biblię, lecz wyrzućmy publikacje Towarzystwa!«” (Strażnica Rok CIII [1982] Nr 6 s. 11).

 

„Otóż niejaki R. H. Oleszyński, z Chicago Ill., który swego czasu został oddalony przez Towarzystwo od posług pielgrzyma, ponieważ okazał się nielojalnym dla poselstwa Siódmej trąby, i czynił rozerwania między braćmi – niedawno wyruszył w »pielgrzymkę« po zborach polskich, gdyż w Chicago nie obrano go starszym. W ostatnim tygodniu złożył on nieproszoną wizytę do Detroit i, wynająwszy salę w dzielnicy, gdzie są urządzane Wykłady Pisma Świętego przez Zbór Detroicki, jął stawiać konkurencyę Pracy Pańskiej pod auspicyami »Stowarzyszenia Odszczepieńców«, którzy odrzucili, a nawet popalili dzieła Pastora Russella, po opuszczeniu detroickiego Zgromadzenia przed dwoma laty. Odeszli w liczbie stu, a obecnie pozostało z nich zaledwie czternastu, i niebawem nie było u nich ani Pamiątki, aż tu zjawia się H. Oleszyński i, sprzymierzywszy się z nimi, rozpoczyna na nowo psuć sprawę Detroickiego Zgromadzenia. Tem dolał oliwy do ognia, który był już na wygaśnięciu i wzniecił pożar” (Brzask Tysiąclecia i Zwiastun Obecności Chrystusa Nr 4, listopad 1918 s. 57).

 

„Dwieście mieszkańców Blakely, Pa., wczoraj wieczór zdjąwszy z półek książki Pastora Russell’a, znieśli je na plac w środku miasta i oblawszy je naftą, spalili. Podczas gdy płomienie obejmowały pisma niedawno zmarłego Pastora, niszczyciele ich, tańcując w około stosu śpiewali hymny” (Strażnica 15.02 1920 s. 52 [ang. 01.02 1920 s. 36]).

 

         Nawet ci, którzy pozostawali wierni Russellowi, w dużym stopniu nie pojmowali wszystkich jego nauk i nie rozumieli chronologii, którą on przedstawiał i co jakiś czas zmieniał. Pisał on, że „połowa” współwyznawców jej nie pojmuje:

 

„Tak samo względem chronologii. Zdaje mi się, że połowa braci nie mają tych przymiotów umysłu, któreby uzdolniły ich do wyrozumienia chronologii. Niektórzy z takich może gotowi by pomyśleć, że ponieważ nie mogą zrozumieć wszystkiego co napisane jest w drugim tomie o chronologii, nie będą nigdy świętymi. Nie miejcie tej obawy, drodzy przyjaciele. Ci, co mogą zrozumiewać sprawy chronologiczne, niechaj mają tę przyjemność; lecz ci co rozumieć nie mogą, niech się tym nie martwią” (Co kaznodzieja Russell odpowiadał na zadawane jemu liczne pytania 1947 [ang. 1917] s. 225).

 

         Pomimo tych wszystkich zarzutów wielu głosicieli nauk pastora akceptowało wszystko to, co on ogłaszał. Oto jak już w roku 1910 rozwijał się wśród nich kult Russella, przed którym on sam przestrzegał. Równocześnie zapewne uważał siebie za wspomniane „narzędzie Boże”:

 

„Jeszcze jedno: niektórzy drodzy bracia zdają się znajdować w Biblii tyle samo informacji o bracie Russellu, co o Panu Jezusie, i uważam, że to wielki błąd. Ja tego tam nie znajduję. Niektórzy z nich mówią, że jestem ślepy na ten temat, że oni wszyscy widzą lepiej niż ja. Być może widzą, nie wiem, ale myślę, drodzy przyjaciele, że istnieje w tym kierunku niebezpieczeństwo i chciałbym was wszystkich ostrzec. Myślę, że wolą Pana jest, abyśmy uznawali każdą narzędzie, którym posługuje się Bóg, ale nie powinniśmy uznawać żadnego narzędzia Boga za w jakikolwiek sposób konkurującego z Panem lub Jego boskim zarządzeniem. On jest źródłem błogosławieństw, tylko On jest najbardziej godny pochwały. Myślę, że to właściwe podejście. Myślę, że wszyscy się z tym zgadzacie. A jednak uważam, że istnieje niebezpieczeństwo, że niektórzy drodzy przyjaciele będą głosić Brata Russella. Brat Russell chciałby, abyście tego nie robili” (Tenth Souvenir Convention Report, International Bible Students1910 s. 238 – Another thing: Some of the dear brethren seem to find as much about Brother Russell in the Bible as they find about the Lord Jesus, and I think that is a great mistake. I do not find it there. Some of them say that I am blinded on that subject, that they all can see better than I can. Perhaps they can, I do not know, but I think, dear friends, that there is a danger in that direction, and I would like to put you all on guard. I think it is the Lord's will that we should recognize every agency God uses, but we are not to recognize any agency of God as being in any competition whatever with the Lord or with his divine arrangement. He is the fountain of blessing, he only is most to be praised. I think that is the right sentiment. I believe you all agree with that. And yet I think there is a danger of some dear friends preaching Brother Russell. Brother Russell would like for you not to do so.).

 

Już w roku 1905 Russell przewidywał, komentując tekst Ap 22:8, że niektórzy jego współpracownicy będą mu „oddawać zbytnią cześć”. Widocznie już wtedy zauważał on jakieś oznaki tego „czczenia” go:

 

„Gdy objawienie się wypełniło, Jan upadł przed aniołem, który dał mu objawienie, aby złożyć mu hołd. Może to oznaczać, że pod koniec wieku Ewangelii, gdy cały Kościół, klasa Jana, dotrze do rozwijającego się boskiego planu, może być wśród nich duch lub usposobienie, aby oddawać zbytnią cześć temu, którego Pan użył do przekazania im boskiego światła…” (ang. Strażnica 01.06 1905 s. 3572 [reprint]).

 

         Kult Russella rozwinął się szczególnie zaraz po jego śmierci, ale Rutherford w latach 20. XX wieku zaczął go likwidować. Kwestie te opisaliśmy w artykule pt. „Wielbienie stworzenia” w Towarzystwie Strażnica.

 

         Widzimy, jak kontrowersyjną osobą był Russell. Na ogół uważa się, że to Rutherford bulwersował swoje najbliższe otoczenie, co wywołało kilka rozłamów w Towarzystwie Strażnica. Jednak Russell jest mniej znaną osobą i jego dzisiejsi zwolennicy, badacze Pisma Świętego, ukrywają słabości i błędy pastora. Dlatego właśnie podjęliśmy ten temat, chcąc przybliżyć osobę Russella. Kończąc powiemy coś na jego obronę. Otóż zaraz po śmierci pastora jego współwyznawcy dokonywali porównań obu prezesów, w których Rutherford wypadał bardziej niekorzystnie, niż Russell:

 

         „C. T. Russell i J. F. Rutherford bardzo się od siebie różnili zarówno pochodzeniem, jak i osobowością. Niektórym trudno było się z tym pogodzić. Ich zdaniem brat Russell był niezastąpiony. Zwłaszcza w Biurze Głównym kilka osób wręcz nie cierpiało brata Rutherforda” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 66).

 

„Pewien sługa Jehowy z Kanady napisał w związku z tym do brata Rutherforda: »Drogi Bracie, nie zrozum źle mojego listu. Pod względem usposobienia różnicie się z naszym kochanym bratem Russellem jak dzień i noc. Wielu, doprawdy bardzo wielu lubiło go za jego osobowość, za sposób bycia etc. I mało kto mu się sprzeciwiał. Niejeden przyjmował prawdę, ponieważ usłyszał ją właśnie od niego. W ten sposób wielu zaczęło czcić człowieka (...) Pewnie przypominasz sobie to zgromadzenie, na którym brat Russell w swym wykładzie otwarcie mówił o tej słabości wielu szczerych braci, ilustrując to przykładem Jana i anioła (Objawienie 22:8, 9). Wszyscy wiemy, co się stało po jego śmierci.«

»A Ty, Bracie Rutherford, masz zupełnie inne usposobienie niż brat Russell. Różnicie się nawet powierzchownością. Przecież nie ma w tym Twojej winy. Z tym się urodziłeś i nie mogłeś się na to nie zgodzić. (...) Odkąd kierujesz sprawami TOWARZYSTWA, stałeś się obiektem krzywdzącej krytyki i najgorszych oszczerstw, a wszystko to spotyka Cię ze strony braci. Mimo to pozostajesz lojalny i oddany umiłowanemu Panu oraz zleconemu przez Niego zadaniu, o którym jest mowa w Księdze Izajasza 61:1-3. Czy Pan wiedział, co robi, gdy wybrał Cię do zawiadywania Jego sprawami? Z całą pewnością. W przeszłości wszyscy byliśmy skłonni oddawać cześć bardziej stworzeniu niż Stwórcy. Pan był tego świadomy. Dlatego postawił na czele albo raczej wyznaczył do prowadzenia dzieła, dzieła żniwnego, stworzenie o zupełnie innej osobowości. Nie pragniesz niczyjego uwielbienia. Wiem o tym. Pragniesz natomiast, żeby wszyscy mający podobnie silną wiarę cieszyli się światłem, które teraz oświeca drogę sprawiedliwych w takiej mierze, w jakiej Pan uznaje to za stosowne. I właśnie tego chce Pan«” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 625-626).

 

         W roku 1952 Towarzystwo Strażnica wspomniało dawne wierzenie swoich członków, o tym, „że jeden niedoskonały człowiek żyjący w naszych czasach był wielokrotnie przepowiadany w proroctwach biblijnych” (ang. Strażnica 15.07 1952 s. 426 – that one imperfect man living in our day was repeatedly foretold in Bible prophecy).

 

         Na zakończenie składam podziękowanie J. Romanowskiemu i K. Kozakowi za pomoc w tworzeniu tego tekstu.

 

Zgłoś artykuł

Uwaga, w większości przypadków my nie udzielamy odpowiedzi na niniejsze wiadomości a w niektórych przypadkach nie czytamy ich w całości

Komentarze są zablokowane